از پی خوبان ماه روی مرو

بتان به مملکت حسن پادشاهانند

ولی دریغ که بدخواه نیک خواهانند

ز اصل پرورش روح می‌دهند این قوم

ولی ز فرقت جان سوز جسم گاهانند

به جای شیر ز بس خورده‌اند خون جگر

هنوز تشنه‌لب خون بیگناه انند

کجا کمان سلامت ز عرصه‌ای ما راست

که در کمین ز چپ و راست کج کلاهانند

به طاق آن خم ابرو شکستگی مرساد

که در پناهش پیوسته بی پناهانند

گرت ز تیغ کشد غمزه‌اش گواه مخواه

که کشتگان ره عشق بی گواهانند

فروغی از پی خوبان ماه روی مرو

که سر به سر همه بی مهر و دل سیاهانند

عاقل نمی‌شود دل مجنون به هیچ بند

 

ای خنده تو راهزن کاروان قند

ما نیش عشق خورده و لعل تو نوشخند

برخاست نیشکر که ز قد تو دم زند

از هم جدا جدا شد و ببریده بندبند

مردم سپند بر سر آتش نهند و تو

آتش زدی به عالم از آن خال چون سپند

ماهی ندیده‌ام چو تو در چارسوی حسن

خودرای و خودنما، خودآرای خودپسند

بالا گرفت آه من از شمع قد تو

چون شعله‌ای که از سر آتش شود بلند

من مو به مو جراحت و جعد تو مشک بو

تو سر به سر ملاحت من خسته گزند

چشم از فراق روی تو در گریه تا به کی

دل ز اشتیاق موی تو در مویه تا به چند

عشاق را کشیده‌ای از زلف چین به چین

آفاق را گرفته‌ای از خم به خم کمند

جمعی اسیر آن سر زلفین تاب دار

شهری شهید آن خم ابروی تیغ بند

بیرون نمی‌رود غم لیلی به هیچ روی

عاقل نمی‌شود دل مجنون به هیچ بند

بر آن دو زلف دست فروغی نمی‌رسد

بی همت بلند خداوند هوشمند

 

نکنه عشق من و تو بره از خاطره ها

گفتمش بی تو چه باید کرد

عکس رخساره ی ماه شی را داد

گفتمش همدم شبهایم کو

تاری از زلف سیاهش را داد

وقت رفتن همه را بوسید

به من از دور نگاهش را داد

یادگاری را به همه داد و به من

انتظار سر راهش را داد

اگر چه تو تنهاتر از من میروی

ارزو دارم تو هم عاشق شوی

 

 

نکنه عشق من و تو بره از خاطره ها

دست روزگار شکسته این دل دیوونه را

حالا با یاد گذشته می خونم ترانه ها

بیااین دل بی قراره ,بس کن این بهونه ها

گله از دل نکن,از دل بیمار نکن

من دل سوخترو, این همه آزار نکن

تا بگم قصه ی عشقو,قصه ی داغ جوونه

از تو و از خوبی تو, بذار تا دنیا بدونه

کاشکی اون چشم سیاهت ,دلمو رنگ نمی کرد

واسه دیدنت منو, این همه دلتنگ نمی کرد

عاشق زارت منم ,خسته و بی تابت منم

دل به دریا زده ای,تشنه به دیدارت منم

دم به دم, دونه به دونه, اشکم از دیده روونه

حالا بااین من تنها ,همدم و یار کی می مونه

من میگم بهم نگاه کن ...

   من میگم بهم نگاه کن                                                      

       تو میگی که جون فدا کن                                                          

                                                           من میگم چشمات قشنگه                           

                                                      تو میگی دنیا یه رنگه                       

  من میگم دلم !اسیره                                          

          تو میگی که خیلی دیره                                                           

                                                                من میگم چشمات رو باز کن                            

                                                                    تو میگی منو عصا کن                                

                 من میگم قلبمو نشکن                                                                    

        تو میگی من میشکنم من                                                           

                                                                  من میگم دلم رو بردی                                  

                                                                     تو میگی به من سپردی                                                              

                 من میگم دلم شکسته است                                                                   

                  تو میگی خوب میشه خسته ست                                                                    

                                                                  من میگم بمون همیشه                                   

                                                                  تو میگی ببین نمیشه                         

                  من میگم تنهام میزاری                                                                   

     تو میگی طاقت نداری                                                                       

                                                    من میگم تنهایی سخته                       

                                                                  تو میگی این دست خسته                                                   

                  من میگم خدا به همرات                                                                     

           تو میگی چه تلخه حرفات                                                                               

               

                             من میگم تاقیامت 

                                                            تو میگی برو ب سلامت    

<< به نام خدای عاشقا >>

روزگارم بد نیست غم كم میخورم                           

               كم كه نه هر روز كمكم میخورم

عشق از من دورو  پایم لنگ بود                            

              غیمتش بسیار دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود                            

       شیشه گر افتاد هر دو دستم بسته بود

چند روز یست كه حالم بد نیست                        

             حال ما از این و آن پرسید نیست

گاه بر زمین زل میزنم گاه بر حافظ تفعل میزنم             
 
       حافظ فرزانه دل فالم را گرفت یك غزل آمدوحالم را گرفت    

 مازیاران چشم یاری داشتیمخود غلط بود آنچه ماپنداشتیم

 این مطلبو گذاشتم چون یکی بدجور دلمو شکست

 

 عشق ها دیگه مقدس نیست

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم

به تو آری ، به تو یعنی به همان منظر دور
به همان سبز صمیمی ، به همبن باغ بلور

به همان سایه ، همان وهم ، همان تصویری
که سراغش ز غزلهای خودم می گیری

به همان زل زدن از فاصله دور به هم
یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم ، به دلارایی تو
به خموشی ، به تماشا ، به شکیبایی تو

به نفس های تو در سایه سنگین سکوت
به سخنهای تو با لهجه شیرین سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است

یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش
می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده
بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش
می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسی ورد زبانم شده است

آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست
راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست
پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش
عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود
آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است
و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی
عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،

می خواهم بدانم،

دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای

خوشبختی خودت دعا کنی؟

 

سهراب سپهری  

  گاهی دلت میخواد

 همه بغضهات از تو نگاهت خونده بشه !!!

 

 وقتی که جسارت گفتن کلمه ی رو نداری ...

 

 اما یه نگاه گنگ تحویل میگیری و یه جمله مثل ...

 چیزی شده ؟؟؟

 اونجاست که بغضتو  با لیوان سکوتت سر میکشی

 

 و با لبخند میگی : نه هیچی ....

 

به تو از تو می نويسم

به تو از تو می نويسم
به تو ای هميشه در ياد
ای هميشه از تو زنده
لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت
سايه سار قفسم بود
زير رگبار مصيبت
بی کسی تنها کسم بود

وقتی از آزار پاييز
برگ و باغم گريه می کرد
قاصد چشم تو آمد
مژده ی روييدن آورد

به تو نامه می نويسم
ای عزيز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو
گم شد و به قصه پيوست

ای هميشگی ترين عشق
در حضور  حضرت تو
ای که می سوزم سراپا
تا ابد در حسرت تو

به تو نامه می نويسم
نامه ای نوشته بر باد
که به اسم تو رسيدم
قلمم به گريه افتاد

ای تو يارم روزگارم
گفتنی ها با تو دارم
ای تو يارم
از گذشته يادگارم

به تو نامه می نويسم
ای عزيز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو
گم شد و به قصه پيوست

در گريز ناگزيرم
گريه شد معنای لبخند
ما گذشتيم و شکستيم
پشت سر پلهای پيوند

 در عبور از مسلخ تن
عشق ما از ما فنا بود
بايد از هم می گذشتيم
برتر از ما عشق ما بود

حرفهایی هستند که ...

حرفی نیست...


خودم سکوتت را معنی می کنم!


کاش می فهمیدی،


گــــــــــاهي....همین نگــــاه ســـــــــــــــــــردت...


روي زمستان را هم كم مي كنـــــــــد...!

 

حرفهایی هستند که

اگر نگویی میمیری

اگر بگویی میمیرند...!

تا ابد در دلت می مانند

و با تو زندگی میکنند

بی آنکه گفته شوند...!

نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او

 

شب و روزم گذشت به هزار آرزو
نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او

نه سلامم سلام، نه قیامم قیام
نه نمازم نماز، نه وضویم وضو

دل اگر نشکند به چه ارزد نماز
نه بریز اشک چشم، نه ببر آبرو

نه به جانم شرر، نه به حالم نظر
نه یکی حسب‌حال، نه یکی گفت‌وگو

نه به خود آمدم، نه ز خود می‌روم
نه شدم سربلند، نه شدم سرفرو

همه جا زمزمه است، همه جا همهمه است
همه جا «لاشریک... »،  همه جا  «وحده... »

نبرد غیر اشک، دل ما را به راه
نکند غیر آه، دل ما را رفو

نشوی تا حزین هله با مِی نشین
هله سر کن غزل، هله تر کن گلو

به سر آمد اجل، نسرودم غزل
همه‌اش هوی و های، همه‌اش های و هو

هله امشب ببر به حبیبم خبر
که غمش مال من، که دلم  مال او

هله از جانِ جان، چه نوشتی؟ بخوان !
هله گوش گران! چه شنیدی؟ بگو !

بِبَریدم به دوش، به کوی می‌فروش
که شرابم شراب، که سبویم سبو